Centralfreddie’s Weblog


t zit er dus op voor alle duidelijkheid !
juni 26, 2008, 10:52 am
Filed under: Uncategorized

Ben ondertussen al 2 weekjes thuis, maar heb op het einde mijn blog wat verwaarloosd… Ik ben ondertussen zelfs aan een nieuwe blog begonnen, een fotoblog, waarop ge een selectie kunt vinden van mijn betere reisfotos, en ook wat onderwaterfotos van in Nicaragua. De bedoeling is da die blog een beetje een foto archief wordt, en ook mijn portfolio met reclamewerk zal er later opkomen. Dus vanaf nu is het interessanter om DE FOTOFREDDIE BLOG te volgen, want dit is het allerlaatste bericht op de centralfreddie blog.

toch bedankt aan diegenen die mijn verhalen gevolgd hebben

ik heb in ieder geval van de reis genoten, ik hoop jullie ook!



final destination : mexico city !
juni 9, 2008, 3:53 am
Filed under: Uncategorized

Bijna tijd om naar huis te vertrekken! Nu zit ik mijn laatste dagen nog in Mexico city, de stad van 20 miljoen inwoners. Ik logeer hier nu bij Marij, een vriendin van in het middelbaar, die woont hier samen met Stef, nen Hollander, en Marian, een Belgische dat hier al een paar jaar woont.

Gisteren zijn we samen naar een privefeesje geweest op het graafste appartement da ik ook gezien heb, echt super cool. De laatste dagen ga ik dan hier de stad nog wat verkennen.

Misschien schrijf ik later nog wel de verhalen van de voorbije week, maar ge kunt alvast nog wat nieuwe fotos vinden op de fotopagina.

tot in Belgie!



Mexico en regenseizoen !
juni 2, 2008, 2:28 am
Filed under: Uncategorized

zelfs in Mexico, een “ontwikkelder” land, is er in geen van de 6 internetcafe´s die ik afgegaan ben, de mogelijkheid om foto´s over te laden op de computer. Dus het zal voorlopig weer even bij wat vertellen blijven…

Ik zit nu dus in MEXICO, meer bepaald in San Cristobal. Maar om voort te gaan bij waar ik vorige keer geeindigd was op mijn blog, moeten we dus terug naar Guatemala, Antigua.

Vrijdag heb ik dan afscheid genomen van Barbara en haar zus Mathilde, en zo vertrok ik met enige vertraging richting Semuc Champey in het noorden. Maar door wat vertraging in mijn schema, was dat niet meer haalbaar om helemaal naar daar te geraken, dus toen ik in Guatemala city wilde overstappen op een andere bus, had ik ineens het idee om Maria, een guatemalese van de City die ik in Antigua had leren kennen, om die even op te bellen en om die misschien te kunnen bezoeken en dan de dag erna in 1 trek naar het noorden te kunnen gaan.

En zo wat ik even later op een terraske in de City te wachten op Maria. Zij heeft mij dan meegenomen in haar witte gepimpte Golf TDI met geblindeerde ramen (dat hebben alle autos hier uit veiligheid) naar een uitzichtpunt over de hele stad, da was echt wel de moeite, daar dan ook gezellig iets gegeten.

Wat later op de avond gingen we dan een vriendin van haar ophalen in een poepchique hotel waar die op een trouwfeest was (Maria en haar vrienden zijn allemaal wel van de betere stand) , die vriendin was ook echt een coole, ze zag er wel wa vreemd uit, zo wat molliger in een chique jurk en haar hoofd net kaalgeschoren. Maar dat kaal scheren was uit steun voor haar beste vriendin die kanker heeft, dus dat vond ik wel een heel mooi gebaar.

Wij dan verder in de gepimpte golf door guatemala city gaan cruisen tot in een schrale bar-garage-muziekding waar die vriendin ons de ene na de andere sterke drank voorschotelde, allemaal op haar rekening…

Was echt wel tof, maar in de WC bleek nog meer eens hoe schraal het er hier kan aan toegaan. Ne kerel komt uit de WC en de coke hangt gewoon nog aan zijn neus! maja, zolang ze vriendelijk zijn.

We mogen dan bij die vriendin blijven slapen, bij aankomen bij haar huis heb ik wel voor de eerste keer deze reis echt even schrik gehad. Heel haar straat was leeg, omdat al die chique huizen grote poorten hebben waarachter de autos staan, en net als wij parkeren op straat, stopt er achter ons een auto die zij niet herkent, en die blijft me zijn lichten aan staan waarop Maria en de vriendin schrik krijgen en besluiten om door te rijden ipv uit te stappen… dit lijkt misschien dom, maar guatemala city is echt geen lachertje. Het bleek uiteindelijk ne vriend van de buurvrouw te zijn, maar die meisjes weten wel waarom ze liever geen risicos nemen. Ze hebben mij daarna 3 verhalen verteld over kidnappings die ze weten via een vriend van een zus of een vriendin van een vriendin, allemaal rijkere kinderen die ontvoerd worden. bij 1 van de families was er vorige week een oor in de bus aangekomen, bij de andere familie was de ene zoon dood en de andere compleet aan flarden in het ziekenhuis.

En Maria heeft ook een jeugdtrauma van toen ze alleen thuis was in haar villa in de heuvels vroeger, stonden er ineens 10 gewapende mannen in haar huis die alles meegenomen hebben.

En dan zijn er nog de kranten die elke dag opnieuw de eerste 10 paginas vullen met moorden, ontvoeringen,…

Maar dus, toch goed geslapen en opstaan met een massage douche, wat anders dan een maand lang in Nicaragua baddekes koud water over u kappen.

Zo vertrek ik dan naar Coban, en uiteindelijk kom ik Savonds in Lanquin aan, het dorp vlakbij de watervallen van Semuc Champey. Het heeft mij wel redelijk veel tijd gekost en redelijk veel discussies met buschauffeurs die mij te veel willen aanrekenen. Maar ik heb toch maar even bewezen dat met een basis spaans en rustig even uitleggen aan de chauffeur waarom hij toeristen niet meer mag aanrekenen als de rest, dat ge op die manier het verste geraakt en uiteindelijk toch de juiste prijs krijgt. Maar het is nie leuk om elke keer opnieuw te moeten beginnen klagen over het feit dat ze u weer teveel aanrekenen. Dat is blijkbaar in noord Guatemala wel een plaag. En bestemmingen opgeven om u dan uiteindelijk maar halverwege te brengen, daar zijn ze ook goed in.

In ieder geval, de prachtige landschappen maakten alles goed, de groenste bergen ooit, echt heel mooi.

Ik overnacht in El Retiro, zoals ongeveer elke backpacker die naar guatemala gaat, maar terecht ook! super mooi hostel met allemaal houten-rieten hutjes aan de rivier gelegen in de bergen, echt genieten, wel spijtig dat net op de dag dat ik aankom blijkbaar het regenseizoen van start is gegaan. Maar na bijna 3 maand zon mag ik niet klagen.

De volgende dag ga ik dan mee op de tour naar de grotten en de watervallen. De grotten waren echt SUPER, zo met een kaarsje in de hand allemaal, stukken moeten zwemmen in de rivier die door de grot stroomt en dan u kaarsje bovenhouden, via een touw een waterval omhoog klimmen , en dan ergens in een donker gat in de rivier springen vanop een rots. Dat was echt iets da ik nog nooit gedaan of gezien had, echt de moeite.

en dan naar de watervallen en de ultrablauwe terras-baden, goe om te zwemmen en heel mooi. Op weg naar het uitzichtpunt boven op de berg, zie ik ook slang tussen de trap wegsluipen. Hier zitten echt veel meer beesten ineens. ook in het Hostel, ik sliep buiten in de hangmatten onder een rieten dakje, en mijn kleren hingen daar op een balk. Toen ik de laatste avond mijn zak wilde pakken, nam ik mijn trui van de balk, en viel er ne gigantische kakkerlak uit, in mijn handdoek zat een dikke vette spin, en in mijn boxershort, die ik alle geluk goed inspecteerde eerst, zat een mini schorpioen van ongeveer 1,5cm groot. Iets dat ik liever niet in mijn boxershort heb!

De volgende dag is een luilekker dag, wat zwemmen in de rivier en wat aan de bar hangen. Savonds zit ik dus rustig mijn pintje te drinken aan de bar als er op mijn schouder wordt getikt….. Barbara en Mathilde toch wel niet zeker! Super leuk om hen terug te zien en wat te kunnen bijpraten.

Zij gaan de dag erna de tour doen, ik ga samen met wat anderen Tuben op de river, dat is dus met nen band de rivier afgaan, lekker chill. Op het einde van de tubing, pakt Shira, meisje dat daar werkt, mij mee naar het huis van de baas, da ligt ook aan de rivier wat verderop en daar wacht een coole verrassing. Die kerels da daar werken hebben daar een koort vastgebonden aan nen boom die over de rivier hangt, en dan moet ge een surfplank nemen, en zo kunt ge eigenlijk terplaatse “riversurfen”!! echt een coole uitvinding, alleen spijtig dat het water nog te laag stond en nie genoeg stroming waardoor ge altijd maar even kon blijven staan, maar naar t schijnt als de rivier hoog staat kunnen die mannen daar echt van links naar rechts op surfen, beetje zelfde effect als achter nen boot waterskien, maar dan ter plekke met een surfplank.

Via Barbara leer ik die avond Toon kennen, van de buurt van Brugge, maar woont nu in Mexico met zijn mexicaanse vriendin. We spreken af om de dag erna samen naar Tikal te vertrekken, de bekendste Maya ruines van Centraal Amerika.

Die Tempels zijn echt wel super cool, midden in de jungle, en constant het geluid van papegaaien, toekans en spidermonkeys. Echt mooi om al die beesten te zien rondom die tempels. Het weer is wel een beetje een spelbreker wederom, maar wat wel meevalt is dat er echt amper toeristen zijn.

Diezelfde dag vertrekken we nog naar Flores, een stadje aan een meer om van daaruit naar Mexico te vertrekken. Daar heb ik snachts een beetje dokter gespeeld. We sliepen in een gedeelde kamer, en iedereen sliep behalve 1 meisje van Holland, Amsterdam uiteraard, en die lag te kreperen van de buikkrampen en zelfs aan het wenen. En aangezien iedereen sliep behalve ik, ben ik dan maar even uit mijn bed gekropen om te gaan vragen wat er juist was, en vervolgens heb ik mijn medisch noodpakket bovengehaald ( waar ik voorlopig enkel nog maar Amsterdamse meisjes mee heb kunnen helpen, nie waar Barbara?) en wat met haar gepraat, want daar had ze wel even nood aan zei ze. Zo kon ik toch ook wat geruster gaan slapen, want ziek zijn op reis als ge alleen reist is echt niet leuk.

de volgende dag stonden Toon en ik om half 5 smorgens vertrekkensklaar om naar Mexico te vertrekken. Met een minibusje met veel te veel plaats, konden we dus eerst nog even heerlijk slapen. Vervolgens een boottochtjes op de grensrivier tussen Guatemala en Mexico, en dan nog eens een busrit tot in Palenque, Mexico. Daar heb ik dan afscheid genomen van Toon en ben ik ineens verder gegaan naar San Cristobal, een coloniale stad in de heuvels, heel mooi, maar wederom de regen is wel spijtig.

Gisteren het nachtleven wat verkend in San Cristobal met een paar franse kerels van in mijn hostel. WEl een verademing om eens tot 5u uit te kunnen gaan, tegenover guatemala waar alles altijd om 1u sloot

vandaag ben ik dan na 3uur slaapen met lichte kater vanuit San cristobal naar een Canyon geweest, boottochtje tussen rotsen die 800m recht naar boven uitsteken, heel indrukwekkend, en alle chance een goed fris windje om mij wakker te houden.

En sebiet vertrek ik hier met de nachtbus richting Puerto Escondido, zou heel mooi strand moeten zijn en goed om te surfen. ik laat jullie wel weten hoe het daar was!

saluuuu



bericht aan barbara :
mei 23, 2008, 6:17 pm
Filed under: Uncategorized

“ZWANSDE GIJ NA EEN PAK OFWA!!!” 🙂

ik wil voor alle duidelijkheid ff melden dat ik een geweldige tijd heb gehad met Barbara en dat ik ze 1 uur na ons afscheid al enorm hard mis!
Hierbij mijn excuses over de flauwe mopjes over Barbara in het vorige bericht, het zal nog een tijdje duren blijkbaar eer de kloof tussen Antwerpse en Hollandse humor volledig gedicht zal zijn, maar we doen ons best he.
En ik wil ook Mathilde, de lieve zus van Barbara die woensdag is aangekomen in Guatemala, bedanken voor de overheerlijke maaltijd die zij ons getrakteerd heeft.

En nu richting de grotten en watervallen van Semuc Champey!!



Todos Santos en Lago di Atitlan
mei 22, 2008, 2:09 am
Filed under: Uncategorized

Terug in Antigua!
we hebben weer een mooi tochtje gemaakt eerst richting de bergen en dan naar het grote Atitlan meer.
Maandag zijn we dus vertrokken met een chickenbus, letterlijk als kiekes opeengepakt, dat was wel grappig. Wat wel minder aangenaam was, was dat voor de eerste keer onze zakken op het dak van de bus lagen, en net ook dan de eerste keer er een onweer losbrak tijdens de busrit.
Aangekomen in Huehuetenango bleek dat er geen zeil over de bagage was gedaan, waarop we wel stiekem hadden gehoopt. En toen bleek weer maar eens dat cliche´s niet altijd kloppen : de “domme Belg” (ik dus volgens het hollandse cliche) had wel zijn regenhoes over de rugzak getrokken, en de “slimme Hollandse” (Barbara dus) … NIET. En Hollanders vinden het dan blijkbaar niet leuk als Belgen dat grappig vinden 🙂
Nadat Barbara half de kamer had vol gehangen met kleren om te drogen, hebben we dan onze gezonde/heilige week ingezet met een grote groentenschotel, en later ook een workout in de kamer; voor mij bestond die uit `bedheffen`(creatief zijn met wat je hebt he) en Barbara ging dan wat dansen met de ipod op.

De volgende dag na enige moeite een bus gevonden die tot 3 Caminos ging, om vandaar verder te kunnen gaan naar Todos Santos. Een steile rit naar boven tot op een plateau rond de 3000m hoogte, vandaar kregen we dan een lift van een trucker tot in Todos Santos. De vriendelijke trucker bleek op dezelfde dag als Barbara geboren te zijn, dat was wel grappig, maar zijn vreugde verdween snel 5 min later toen 1 van zijn banden ontplofte, platten tuub dus! (ABN :lekke band) alle geluk waren we bijna in Todos Santos dus kon hij nog ff voortrijden met de platte band.

Todos Santos bleek een gezellig bergdorp waar alle mensen krak hetzelfde droegen, namenlijk een wit-rood gestreepte broek, een leuke hemdmotiefje met kleurrijke kraag en mouwen, en een grappig hoedje, het had veel weg van een bende bergclowns. De bergen zelf voelden echter wel redelijk europees aan.

Het dorp was zowel positief als negatief bevorderend voor onze gezonde week; enerzijds was er het alcoholverbod sinds 3 weken omdat blijkbaar teveel mensen er lazarus op de straat belandden, dus alcohol was er niet te vinden. Maar anderzijds waren er wel 5 frietkraampjes op het dorpspleintje waar je voor 1 quetzal(10 eurocent) kleine porties frietjes kon kopen!!! Da moet ge nu net nie aanbieden aan nen Belg natuurlijk, en ook Hollanders lusten wel zo een paar porties pattat per dag…

Er was een soort jeugdhuis/spaans schooltje waar we wat meer info konden krijgen over wat er te doen was in de buurt, en waar we savonds ook een film zijn gaan kijken over de geschiedenis van Todos Santos.

Maar we waren beiden echt super moe, dus dan maar in ons bedje in een hotelleke La Paz, waar wij in vrede samen sliepen met een 300tal vliegen die op het plafond zaten.

Barbara slaapt nogal slecht die nacht, ik slaap eigenlijk heel goed, ik word alleen een keer gewekt door een “WOOOOOW” kreet van Barbara die in haar droom blijkbaar iets fantastisch was tegengekomen.

Woensdag zijn we dan smorgens op een tocht vertrokken, we hadden wat vage aanwijzingen gekregen over een weggetje dat naar boven ging naar een klein dorpje. Na wat zoeken vinden we het kleine padje dat redelijk recht naar boven gaat, best wel een zware klim waar we toch wel 3 uur over doen, enkel steil naar boven, maar wel met geweldige uitzichten. Op het einde raken we het pad wat kwijt, en Barbara ook haar humeur een beetje… Maar met wat oppeppende praat overhaal ik haar om toch nog even door te bijten tot we tussen de cactussen een weggetje vinden en in het dorpje terecht komen. Echt super mooi EN er is een tienda (winkeltje) dat we voor 1 euro half leegkopen aan chips, koekjes en een cola. Net als we ons aan het beklagen zijn over het feit dat we nu die kutweg wel helemaal terug moeten afdalen, en we vragen aan het vrouwtje van het winkeltje hoe lang dat zou duren, vertelt ze langs haar neus weg dat er een Bus voorbij komt over een uur! ons geluk kon niet op, als we doorhadden dat er dus een baan rond de berg liep die naar todos santos ging, net wat we nodig hadden.

Super leuk busje met chauffeurs in de clownspakjes, die na 10 minuten ergens stopten en zeiden dat ze even een uurtje gingen “rusten”. We moesten dus onderweg een uurtje rusten, maar dat vonden we alles behalve erg, we waren gewoon al super blij dat we die afdaling niet hoefden te stappen.

Terug in Todos Santos hebben we ons uiteraard nog eens getrakteerd op enkele porties Papas Fritas op het dorpsplein.

Donderdag om 6uur uit de veren, vandaag gaan we de hoogste niet-vulkanische punt van Centraal Amerika beklimmen, el Torre, 3800m hoog. Er zijn enkel nog een paar vulkaantoppen die hoger zijn.

De klim blijkt veel makkelijker te zijn dan de tocht die we de dag ervoor gedaan hebben, en na anderhalf uur wandelen komen we dan op de top van de hoogste berg van centraal amerika met prachtige uitzichten op vulkanen in de verte en valleien …

Maar net op het “hoogtepunt” van mijn reis krijg ik na 2 en halve maand voor het eerst een buikkrampaanval. Maar goed voorbereid zoals we zijn, hadden we wc papier op zak, en zo heb ik dus toch een persoonlijk souvenier kunnen achterlaten op het hoogste punt van heel Centraal Amerika!

Om ons moeder even gerust te stellen, ik heb ondertussen terug een vaste stoelgang!

Na de terugtocht gaan we nog wat rondhangen in een klein boerendorpje waar we tussen wat varkens, kalkoenen en kindjes even wat relaxen.

Als we terug zijn, ga ik ook even langs de plaatselijke klerenmaker met mijn broek, want die is na 3 keer naaien terug helemaal beginnen scheuren vanachter. Ik vroeg of hij er een stuk stof kon over stikken,want dat naaien bleek maar een tijdelijke oplossing. Dat kon hij wel doen, hij had wel enkel stof van de plaatselijke hemden, dus nu loop ik rond met een aangenaaid stuk stof op mijn achterwerk van een traditioneel guatemalees bergdorphemd, als da geen schoon souvenier is!

vrijdag zijn we dan naar Lago di Atitlan gegaan, 1 nacht in Panajachel overnacht. Super toeristisch, maar eignelijk gewoon een overnachting daar om smorgens een bootje te kunnen nemen richting San Pedro aan de andere kant van het meer. Super mooi meer, omgeven met een aantal vulkanen. In san pedro komen we in een soort hippie dorpje terecht, maar wel heel relaxed allemaal. Er loopt ook een vrouwtje rond die heeeeerlijke chocoladetaarten bakt, waar we elke dag wel moesten aan toegeven.

Savonds gingen we dan naar de Freedom Bar, waar we terecht kwamen in een soort Goa-Trance club waar iedereen veel te veel drugs nam en waar ge enkel mensen per 2 de wc zag ingaan… Maar wij hebben dan maar even bewezen dat ge u evengoed kunt amuseren met pinjtes en mojitos. Maar het was wel een heel grappige bedoening om is gezien te hebben en wat te flashen op veel te hypnotiserende beats onder de blacklights.

In ons hostel leer ik Kelly en Jessy kennen, uiteraard van Antwaaaarpe 🙂

maar in tegenstelling tot wat de namen doen vermoeden, wel heel fijne meisjes!

Toch tof om nog eens over TSTAD te kunnen praten.

We hebben in Todos Santos de smaak van frietjes wel te pakken gekregen, waardoor we besluiten om wat papas te gaan kopen op de markt en in de keuken van ons hostel wat frietjes te bakken in de pan, en ze waren echt heeeeeerlijk.

Verder zijn we dan naar een buurdorpje gewandeld waar we op de steigers in het meer wat hebben liggen genieten van het uitzicht en wat Lingo hebben gespeeld.

Maandag was het ideaal weer om eens te gaan kayakken en hebben “WE” eerst langs de rand van het meer gepeddeld tot in san marcos, en dan van daar het meer overgestoken tot terug in San Pedro.

Ik was daarna best wel stijf van het peddelen, Barbara tot mijn verbazing ook een beetje , tzal wel van de verkeerde houding tijdens het zonnen geweest zijn 🙂

Na het kayakken hebben we dan heerlijke pasta gekookt en met een wijntje wat liggen luieren, heerlijk…

En dinsdag zijn we dan terug vertrokken naar Antigua, waar we meteen nog een feesje gedaan hebben, en ook op oude bekenden uit NIcaragua zijn gelopen, altijd wel leuk om mensen terug te ontmoeten die ge ergens anders hebt leren kennen.

En nu is Barbara naar de luchthaven haar zus gaan afhalen, die komt hier voor 2 weekjes op vakantie met Barbara. NOG meer Hollanders, Hup Hoi !

Vrijdag scheiden onze wegen dan definitief, dan vertrek ik naar Semuc Champey, mooiste plek van guatemala wordt gezegd, met helblauwe rivier,baden,watervallen en grotten.

en nu moet ik stilaan beginnen plannen want over 20 dagen moet ik in Mexico City zijn om mijn vlucht terug naar huis te nemen , alleja, plannen zijn er om gewijzigd te worden he 🙂

ps: bij deze wil ik ook mijn ouders even een leuk verlof wensen in de Provence, geniet ervan!



Todos Santos
mei 15, 2008, 1:57 am
Filed under: Uncategorized

De verhalen volgen later wel, alvast enkele foto`s te vinden van deze week bij `de foto`s`
of voor de Hollanders KLIK HIER
Sorry, maar als Belg ben ik moreel verplicht om te spotten met Hollanders.



op naar todos santos !
mei 12, 2008, 3:28 pm
Filed under: Uncategorized

Er zijn weer enkele fotos te vinden op mijn fotopagina, onder andere van Frederika en Gregina op ladiesnight, en ook voor diegene die benieuwd zijn naar wie die Barbara nu is…
Barbara is hier dit weekend aangekomen, en na nog een laatste Antiquaanse Party, gaan we vandaag samen weer op een tripje naar de bergen vertrekken, en hopelijk komen we net zoals op onze vorige trip weer niet al te veel toeristen tegen.
Ik ga vanaf nu op mijn blog ook op mijn taal proberen te letten, aangezien Barbara mijn blog had doorgegeven aan vrienden om “onze” avonturen te kunnen volgen, en ze vervolgens van iedereen reacties kreeg dat het wel tof leek maar dat ze er niet veel van verstonden 🙂
Dus aan alle Hollanders die dit lezen, ik doe mijn best!
Ik had zaterdag ook nog afgesproken met Maria, een Guatemalese uit de City, die ik vorige zaterdag had leren kennen (ze staat ook ergens op de fotos) en die had nog wat vrienden meegenomen. Het is ook wel leuk om buiten al die andere nationaliteiten ook wat lokale vrienden te maken uiteraard.
Maar nu gaan we dus ontbijten (hamburger met frieten , patat voor de hollanders dus..) en met de bus eerst naar Huehuetenengo ofzoiets, om van daaruit de bergen in te trekken, op zoek naar verlaten kleine dorpjes met als doel langs Todos Santos (alle heiligen) te passeren, en daarom hebben we besloten om er een Heilige week van te maken, zonder drank, veel sporten, spaans leren, gezond eten (op deze hamburger na ) en wat budgetvriendelijker reizen.
Na de bergen gaan we dan richting zuiden terug naar het Lago Atitlan, daar zou rond 20 mei een full moon party zijn, volgens barbara toch … om dan op 21 mei langs Guatemala City te passeren waar Barbara haar zus gaat ophalen die hier voor 2 weken op bezoek komt.
Tot zover onze planning, die uiteraard altijd voor wijziging vatbaar is !
saluuu