Centralfreddie’s Weblog

Ge wordt hier dagelijks wel meermaals aangesproken door mensen die wel of niet iets van u willen, daar went ge op den duur wel aan, maar vanmorgend hadden we toch wel de beste openingszin tot nu toe, en die wou ik jullie niet onthouden (in zijn beste engels) :

” Hello, i am not a thief “

beste T-shirt opdruk tot nu toe : Zero to awesome in 2.5 sec (vooral als ge zo ne ouderen nicaraguaanse boer dat ziet dragen die in de verste verte geen woord engels verstaat)

onbewust gevoel voor humor hebben ze hier duidelijk wel

Das precies efkes geleden dat ik nog op mijn blog heb geschreven, maakt het wel moeilijk om alles te vertellen, maar ik ga mijn best doen, trouwens het ziet er naar uit dat mijn verhalen vanaf nu dubbel zo spannend zullen moeten klinken als ervoor, want het ziet er naar uit dat ik geen fotos meer ga kunnen plaatsen aangezien mijn harde schijf dienst blijft weigeren ( alle fotos zijn wel veilig en wel, maar kan ze dus niet op de computer krijgen voorlopig, had ik mijn Mac maar…)

DUS, ons laatste avondje in Leon afgesloten met een feesje, met vertraging weliswaar omdat zelfs in Nicaragua een dresscode geldt en marcellekes dus niet toegelaten zijn… Maar zelfs met een t-shirt aan was het toch nog een heeel leuk feesje!

Alle geluk hadden we een aantal pintjes nog onder controle gehouden zodat Barbara en ik toch de dag erna nog in staat waren om te beginnen aan ons reisje richting Bonanza!

Buiten Leon beginnen liften en meteen zalige pickup met rijstzakken in de laadbak, het perfecte bedje om te genieten in de wind en zon en van de mooie uitzichten helemaal tot in Matagalpa, daar dan redelijk vlot een 2e lift tot in San Ramon, gezellig klein dorpje in de bergen. Smorgens daar nog even een verfrissende duik aan de waterval gaan nemen en dan terug onze reis verder zetten.

We hadden nooit echt een doel van de dag voor ogen, enkel Bonanza uiteindelijk, en dat was wel leuk omdat we dan gewoon stopten waar we wilden en bleven waar we het leuk vonden.

En dat was al direct een goed plan bleek de 2e dag, toen we na een korte busrit (op zondag is er echt geen verkeer in de bergen) in Muy Muy passeerden (stadsnaam betekent in het engels ´very very´) waar we blijkbaar ook very very veel chance hadden, want het was daar blijkbaar de jaarlijkse feestweek met als zondag toch wel zijn hoogtepunt. Dus ons daar een kamerke gezocht en ons dan gemengd onder de feestende massa, en geen andere blanken te bespeuren, dat maakte het nog specialer natuurlijk.

Het was 1 groot cowboy, rodeo, paardenshow, muziek,… feest, echt geweldig om te zien. In de kleurrijke straatjes stond het vol met toeschouwers die keken hoe ruiters in hun beste pak hun kunstjes lieten zien op paarden, overal reden pickups of camions met muziekbandjes in de laadbak rond en het bier vloeide rijkelijk!

Op het grote baseballveld (de nationale sport hier) was dan nog een grote paardenwedstrijd waar de paarden en het ruiters punten kregen en ze dan trofees konden winnen. Daarna zijn we dan naar de rodeo arena gegaan, om te zien hoe een paar Nica cowboys zich waagden op grote stieren en hoe enkel politiemannen zich waagden om dronkaards uit diezelfde arena te halen

We hebben dit eerste deel van het feest spijtig genoeg afgesloten met de slechtste maaltijd van deze reis tot nu toe, maar dat was snel vergeten in die feeststemming. Dan was het tijd voor het grote dorpsfeest in een half open zaal, met live coverband, die speelden dan alle hits die wij ondertusse ook al kennen van in de talloze busritten en clubs en cafes en winkels in nicaragua.

Heerlijk om tussen al die opgedirkte cowboys mee te staan salsa dansen, en af en toe is gratis pintjes te krijgen van cowboys die maar al te graag eens een dansje met barbara wilden doen. Terwijl barbara amper het aantal aanvragen kon volgen om te dansen, ging het mij wel wat anders af, de vrouwen zijn hier precies wel wat afstandelijker ten opzichte van westerlingen dan de mannen… buiten ne vriendleijk kerel die mij zijn vrouw aanbood om mee te dansen (ze was 19) was er ook nog de vader die zijn dochter aanbod (eerder opdrong) aan mij, en daarop 2 tekens met zijn hand deed, eerst het ´vingers naar de ogen teken´(i m watching you) en dan het teken met de vinger over de keel … echt ontspannen stond ik daar dus niet te dansen, maar ik kon er wel mee lachen.

Na wat uitgeslapen te hebben, dan maar verder beginnen liften, langs Matiguas en Rio Blanco kwamen we dan aan rond de avond in Mulukuku (ja de leuke dorpsnamen bleven ons achtervolgen)

Daar hebben we dan wel de heerlijkste maaltijd van de reis gegeten, dus dat maakte die van de dag ervoor wel goed.

Wel een extreem slechte nacht gehad allebei, klein hard bed en onder een muskietennet, als bescherming tegen meer dan alleen muggen…

En net de dag erna moesten we blijkbaar over de slechtste weg van Nicaragua (ja mijn lijstje met slechtste wegen ter wereld is na deze trip weer wat langer geworden)

we hadden dus weer een lift van een pick up, maar we werden zo hard van links naar rechts en naar boven gesmeten dat we hem hebbe laten stoppen en gevraagd of hij binnenin wat plaats kon maken zodag we mee op de achterbank konden, maar zelfs daar botste ik constant ofwel tegen het dak ofwel tegen de deur ofwel tegen de zetel voor mij…

We waren allebei echt geradbraakt van die dag toen we in Siuna aankwamen, zeker door de slechte nachtrust van de dag ervoor ook nog eens… dus deze keer bij het zoeken naar een kamer eerst aan de matras gaan voelen en toen we een goed kamertje gevonden hadden lagen we allebei vroeg en goe te slapen.

Woensdag wilden we dan via El Salto richting Bonanza beginnen stappen, maar blijkbaar wat verkeerde aanwijzingen gekregen en een verkeerde weg genomen, en na 2 uur stappen in de hitte met de rugzak kwamen we dan in een dorpje Ulli (10 huisjes) die het eindpunt vormden aan een rivier… Maar, hoewel we fout zaten waren we zo blij om in die heerlijke rivier te kunnen gaan zwemmen, en de mensen waren er heel vriendleijk zodat we besloten om daar bij een familie te overnachten. Ik heb dan zo een lange uitgeholde boomstamboot geleend van ne man en dan zo op de river een toerke gaan doen me ne stok om u af te duwen op de bodem, echt heerlijk genieten van de stilte en de prachtige natuur rond de river.

Barbara wilde wat genieten van de rust en wat lezen, ik was veel te benieuwd waar het kleine zandweggetje aan de overkant naartoe zou leiden, dus kzei tegen barbara dat ik een half uurtje de overkant ging verkennen. Dat werd ongeveer een 2 en half uur durende wandeling door een prachtig teletubbie-gelijkend berglandschap met stukken jungle hier en daar, en de vraag naar waar dat weggetje zou leiden dreef mij steeds verder en verder de heuvels in, super mooi echt. Toen het weggetje maar bleef duren, het namiddag werd, ik geen drinken bij had, en het weeral 35 graden was ofzo, besloot ik dan toch maar terug te keren. Op de terugweg in een stukje jungle passeerde een man te paard, die mij waarschuwde voor de gevaarlijke tijgers die mij konden aanvallen. Aangezien tijgers hier niet leven, vond ik dat wat raar, maar ik herinnerde mij wel dat onze boek stond dat ge in dit gebied meer kans hebt om een jaguar of puma tegen te komen dan een toerist, dus ik besloot de man zijn raad maar op te volgen, en hij boot mij zijn paard aan , een welgekomen rustpauze na 2uur wandelen in de hitte, en zo eindigde mijn mooie tocht dan, samen met een ander man op dat paard de rivier doorsteken, en dan een cola´ke drinken…

bij zonsondergang dan nog een laatste keer wassen in de rivier met het gebrul van brulapen op de achtergrond, heerlijk dagje, en alsof dat nog niet genoeg was, was het nog filmavond bij de mensen thuis ´La Bamba¨, wa beter dan al die aziatische vechtfilms hier altijd.

Bij gebrek aan bedden, bood de buurvrouw ons 2 hangmatten aan bij haar thuis, tenminste, dat dachten we. Blijkbaar was er maar 1, en een heel slechtel dan nog, waardoor we dus uiteindelijk gewoon me 2 op den beton op mijn opengevouwen slaapzakske lagen… Als we dachten dat onze nacht in Mulukuku erg was, dan hadden we die in Ulli dus nog niet meegemaakt. De momenten dat we dan toch misschien enige rust gevonden hadden, werden we wel gewekt door een haan die niet goed doorhad dat het nog geen ochtend was, of ook een keer door de hond die plots begon te blaffen, waarop het geblaf werd beantwoord door een soort geblaas. Toen we dan s ochtens vroegen wat dat was, zeiden ze dat dat een grote kat was , waarschijnlijk dus de ´tijger´waarvoor ik eerder was gewaarschuwd, maar dus echt wel een jaguar of puma dat snachts naast ons huisje wat ambetant kwam doen.

Smorgens dan maar een busje terug genomen naar Siuna, om van daaruit de bus naar Bonanza te nemen. Best wel een lange bustocht, maar wel door prachtig gebied en zo reden we de grenzen van het grote Bosawas Reserve binnen, het grootste bescherme natuurgebied van centraal amerika. De omgeving was prachtig, maar Bonanza, ons einddoel, stelde echt niets voor en we werden nog meer als in de andere dorpen echt aangestaard, en hier waren echt wel meer duistere figuren aanwezig … Maar een geweldig goed bed maakte de trip toch weer de moeite waard.

ik had dan ook graag iets van dat natuurpark bezocht, maar onvoorbereid zoals we waren, deden we pas op onze eindbestemming de boek open, waarin stond dat ge best vanuit Siuna dat kon doen, omdat het vanuit Bonanza nogal onmogelijk was eigenlijk.

Dus de dag erna zaten we op de bus terug richting Siuna, zelfde kamerke genomen, zelfde heerlijke maaltijd gegeten en zelfde zalig bedje in, om dan zaterdag naar Rosa Grande de bus te nemen vanwaar we een dagje een tocht wilden doen in het Saslaya Reserve, een 600 vierkante kilometer groot onderdeel van Bosawas, waar ge nog echte jungle hebt helemaal tot aan de grens met Honduras. Daar hebben we dan een plaatselijke gids onder de arm genomen die ons een kleine bijdragen wel wilde rondleiden door een stuk jungle tot aan de waterval waar we dan konden zwemmen en relaxen even. Heel mooie tocht, wel beetje spijt dat ik geen meerdaagse tocht tot dieper in de jungle kon doen, daar ziet ge veel beesten zei hij, maar ik zit nu al een maand in Nicaragua en kheb nog wel wat andere landen op mijn planning ook staan, ge kunt nie alles willen he.. maar de dagtocht was ook zeker de moeite, nog speciale arenden gezien, maar met die spaanse namen weet ik dus niet juist welke, en aan de waterval ook een grote otter gezien.

Savonds terug in Siuna, kregen we toch allebei ons klopke dan van de tocht en het vele reizen van de laatste dagen.

Maar dat hield ons niet tegen om de dag erna weer voor 5uur op een hobbelige bus te kruipen richting Waslala, 1 van de mooiere busritten tot nu toe, echt zijn geld waard.

Die avond zaten we niet alleen weer in een stadje met een grappige naam, het was daarenboven ook nog eens de jaarlijkse Waslala Feria die week, WEERAL feest op zondag!

We hadden blijkbaar wel chance met het treffen van plaatselijke feesten op zondag, en WAT vooreen weeral.

Echte een kermis met van die kermisattracties die mijn reisverzekering zeker niet dekt, maar waar we toch 2 keer zijn ingeweest omdat een vriendelijk cowboy ons trakteerde voor het reuze(mini)rad, en omdat de vriendelijk bediener van da machien ons 2 beurten voor de prijs van 1 gaf! Vanuit dat reuzenrad had je vanop die 7 meter hoogte toch wel een prachtig uitzicht over de rest van het hele feest daar, maar het hoogtepunt moest nog komen…

De echte party vond plaats in de Rodeo arena !!! met discolichten en al, en zeker 200 mensen waar er zeker 3000 inkonden, het was echt een hilarisch zicht, en alfsof dat nog niet genoeg was, bleek onze vriendleijk cowboy (tevens bekend radiopresentator in Waslala, volgens hemzelf) ook nog presentator van de fuif te zijn, waardoor die met de micro in de hand bij ons kwam dansen, en ons heel de tijd wou doen laten meezingen , mijn vertolking van de basstem in het liedje ´Born to be alive´ was toch wel geslaagd, alhoewel de akoestiek in de arena niet echt bevorderlijk was voor mijn zangtalent. Het was plezant, maar na een tijdje begon hij wel wat te overdrijven, zeker toen hij enige gelijkenis zag in mij met Brad Pitt, kweet ook nie waarom, en dat maakte Barbara dan tot Angelina Jolie, en dan stond hem heel de tijd door die microfoon te roepe ´Brad en Angelina´enzo , enja, … het was grappig voor een tijdje, ma toen kregen we toch ook wel ons klopje en besloten we om het feest maar door te laten gaan zonder brad en angelina en de locals hun eigen ding maar verder te laten doen

Smorgens kregen we dan in Waslala een lift van een camion, Barbara mee vanvoor tussen de 2 chauffeurs, gezellig en ikke mee vanboven me ene werkman op de zakken mais, met een zalig uitzicht, en best wel avontuurlijk om zo constant takken te moeten ontwijken. En dan een muziekje op, vanboven op die camion, en het was precies alsof ik op een verloren gereden loveparade-camion door het nicaraguaanse landschap cruisde, heerlijk genieten wederom

Na een lange tocht kwamen we dan terug aan in Matagalpa waar we 9 dagen geleden ook onze toch ongeveer begonnen waren. Hier moesten we terug langs richting Esteli. Maar dus eerst overnachten in Matagalpa, waar we savonds eens iets deftiger wilden gaan eten na 8 dagen kip in saus met rijst. Ik heb dan voor het eerst deze reis eens soep gegeten, krabsoep, heerlijk na anderhalve maand rijst te eten, zelfs als ontbijt vaak ook.

en vandaag zijn we dus tot in esteli gelift en gebust, waar ik dus nu zit, en morgevroeg vertrek ik richting Honduras, en Barbara gaat dan terug richting leon, zij blijft nog even in Nicaragua, maar misschien zie ik haar over enkele weken nog wel terug in Guatemala, maar dat zal van onze planningen afhangen, en die zijn er om gewijzigd te worden he…

voila, en wie dit in 1 keer gelezen heeft, proficiat!

tot de volgende

Ik ben net terug in Leon nadat ik 3 dagen naar het meest vulkanische gebied van heel amerika ben geweest. Veel had ik niet gepland, gewoon om van dinsdag tot vrijdag wat te gaan rondhangen in de buurt van een keten van 10 vulkanen. Toen ik dinsdagmorgend bijna wou vertrekken, werd ik aangesproken door NOG 2 andere belgen, Emmanuel en Inti (half Nica) uit de westvloanders ( alle geluk had ik deze zomer al wat Brugse contacten gelegd waardoor ik hen dus kon verstaan ). Inti zijn vader woont in Managua, en zij hadden zijn auto voor enkele dagen en stelden voor of ik met hen mee wou, zij gingen ook naar de vulkanen en daar kamperen. Kwam goed(koop) uit voor mij dus. Toen we Ella, de antwerpse, met haar vriendin Valley een lift naar het busstation gaven, besloten zij ook om te gaan naar de vulkanen. Dus me 2 antwerpenaren, 2 westvlamingen en een amerikaanse richting Cerro Negro, ne zwarte vulkaan, super mooi om te zien. Aan de voet van de vulkaan nog genoten van de zonsondergang, en dan begonnen aan een kampvuurtje waarop we wat platanos (bakbananen) gefrituurd hebben en wat sardinen opgewarmd, een gezellige boel daar. Aan het kampvuur vroeg Ella of ik Guillaume Van der Stichelen toevallig niet kende ( naar aanleiding van mijn reclamestudies), dus kzeg ja tuurlijk, kheb er enkele maanden geleden nog mee op cafe gezeten in New York! Bleek dat een hele goede vriend van haar ouders te zijn en zij is goed bevriend met zijn kinderen. En even later bleek dan dat haar tante bij TBWA in Brussel werkt, daar waar ik mijn stage vorig jaar heb gedaan. De wereld is toch klein soms…

De2 meisjes sliepen in de tent, Inti en Emmanuel ook, en ikke vanvoor in de pickup op de zetel.

Mijn wekker goed vroeg gezet om bij zonsopgang de vulkaan op mijn eentje te beklimmen, 830m hoog. Een eerste poging om de vulkaan recht naar boven te beklimmen heb ik na 30 m toch maar opgegeven, maar een uurtje later stond ik dan toch op de top, helemaal alleen, me mijn muziekske op, me ne loeiende wind, op de rand van de krater, met zichte op 6 andere vulkanen, puur genieten…
Even later zag ik dan in de verte beneden de andere ook vertrekken, een uur later waren zij ook boven. En dan met zijn allen de vulkaan recht naar beneden gelopen, super steile helling vol kiezel-as-steentjes.

Na dat avontuur, nog wat verder genieten in den bak van de pick-up tot op de splitsing waar ik naar het noorden wou en de rest richting Managua ging.

ik krijg al direct een super leuke lift op paard en kar, zo op een klein baantje, omgeven door de vulkanen, met de benen bengelend op een hobbelige paardenkar, en gewoon genieten van de omgeving, zalig!

Het begint al wat later te worden als ik met een lift van een pick up, word afgezet aan een prachtige finca (boerderij) stuk of 200 koeien, finca op een klein heuveltje, vulkaan Momotombo op de achtergrond, en niks of niemand anders in de buurt. Aangezien het avond begon te worden, besloot ik gewoon te gaan vragen of ik er niet een nachtje mocht overnachten. Super vriendelijke mensen, dat was geen probleem zeiden ze, en zo genoot ik 5 min later vanop het terras in een schommelstoel van de zonsondergang met ge zicht op de vulkanen en de geur van 200 koeien, heerlijk. Toen stelde die man zelf voor, da als ik inkope wou doen ik zijn booster, scooter, wel mochte gebruiken. Da moet ge natuurlijk geen 2 keer zeggen, ikke op de scooter met zonsondergang richting de voet van de vulkaan waar het dorp was om wat drinken enzo te kopen. Ik kon als een tevreden man in de hangmat kruipen die dag.

Smorgens nog voor het licht was, voor 5uur dus, al veel te veel lawaai van hanen, varkens, koeien, en “nog efkes omdraaien” in een hangmat is nie zo simpel, dus vroeg eruit, maar daardoor heb ik wel de geboorte van een kalf meegemaakt. Klinkt net zoals die hondjes van vorige week heel schattig, maar wederom slijm en veel bloed en slierten van vannalles en nog wat dat uit die koe haar kat kwamen enzo. Maar da hebben we dan ook weer gezien.

Dan ben ik naar de Laguna gestapt, fysiek zware onderneming met rugzak en hitte,   maar echt genieten om dan te kunne zwemmen in de Laguna, een kratermeer aan de voet van 1 van die vulkanen, helemaal alleen… Mij dan nog even tussen de koeien genesteld met wat muziek en mijn dagboek wat bijschrijven.

Dan was het tijd om weer verder te liften, Kreeg dan een 2e lift van ne rijken boer precies me een paar werknemers mee in de pick up, stopten om te eten, hij betaalde mijn eten enzo, en wa beginnen praten, en hij vertelde da hij 550 koeien had, DA moest ik toch wel is zien. Dus ikke mee naar zijn finca, da was 60 hectaren groot, gigantisch veel koeien op een gigantische grote stoffige wei. Echt indrukwekkend, en alsof dat nog niet genoeg was, kwam 1 van de cowboys naar mij, en vroeg of ik eens wou rijden op zijn paard. Dus ikke in die gigantische wei tussen die 500 koeien op mijn paard, en toen ontdekte ik dat er niets scheelt met mijn paardrijkunsten, maar dat da vorig paard gewoon nogal ne moeilijke was, want na 2 stampkes zat ik gewoon in galop (yihaa, mijn eerste galop uit mijn leven) op mijn eentje tusse al die koeien, da was echt GEWELDIG, kmoest zelfs hardop lachen heel den tijd, tleek wel een filmke. Ok, misschien klinkt dit voor sommige mensen wat overdreven, maar wie mijn passie voor dieren en boerderijen deelt, kan zich misschien toen inbeelden hoe leuk da da gewoon is.

Ze hebbe mij derna dan ook op ne gigantisch grote stier gezet, ja, kheb mijn cowboydoop toch goe doorstaan vind ik.

en savonds vertrok die boer dan nog terug naar Leon, dus da kwam allemaal perfect uit, khad mijn vulkanen en cowboy avontuur gehad, en ongeveer zoals gepland terug in Leon, waar ik terug me Barbara had afgesproken. We gaan hier dit weekend nog een danske placeren op een feesje, en dan gaan we samen vertrekken naar het noordoosten een beetje, richting Bonanza (gewoon omda da tof klinkt want ik heb geen idee wat daar te zien is) en zo naar Honduras.

als het plan weer niet verandert natuurlijk…

Jaja salsales, kga nie zeggen da k een danstalent ben, maar laat ons zeggen dat ik toch wel geslaagd was. Spijtig genoeg was de club daarna redelijk westerse muziek en hebben we dus minder gesalsad, ofwel herinner ik mij dat niet meer zo goed, dat kan ook wel… Een club waar ge dus voor 5 dollar gratis bier en de Nicaraguaanse rum kunt krijgen zoveel ge wilt, maar voor ne water wel moet betalen, twas dus niet mijn schuld da ik geen water heb gedronken, ik moet uiteindelijk ook wel budgetvriendelijk reizen.

De zondag zijn we dan met een zestal van ons hostel naar de Chickenfights gaan zien, wa cultuur opsnuiven he. Echt zo in een kleine houten arena waar ge dan geld kunt inzetten op die hanen. En dan gaat de bel en beginne der zo 2 hanen op elkaar te pikke en te worstelen en te trappen naar elkaar, redelijk bloederig, vooral als er ne witten haan meedoet beseft ge pas hoeveel bloed er vloeit. Ze doen ook bij elke haan aan 1 poot een soort mesje om het nog wat bloediger te maken. En na nen tijd ziet ge dan echt 1 van die hanen ineenstuiken gelijk nen boxer die KO wordt geslagen. En dan die trainers da nog probere om het bloed weg te zuigen, zo ff die bebloede hanenkop in hun mond, der is in blazen en soms een lelleke deraftrekken ofzo, om hun haan toch nog in de 2e ronde te kunne laten vechten. Ja, ieder zijn zondags vertier zeker.

Gisteren bleek er dan in ons kamer (kslaap in zo gedeelde slaapkamers) ineens een ander meisje uit antwerpen ook te slapen, meteen de eerste belg dat ik tegenkom deze reis. Wat later komt ze binnen en zegt ze dat er blijkbaar aan de overkant nog een koppel uit mortsel zat ook, dus daar moest ik dan wel ff goeiendag gaan zeggen. Ze waren wel rond de 30 en ik kende ze niet, maar ze waren aan een fietstocht door centraal amerika bezig. heel sympathiek koppel, maja, ze waren van mortsel dus wa wilt ge!

Vanmorgend heb ik op de markt mezelf nog een nieuw marcelleke aangeschaft. Maar ik denk dat ik eerder is moet gaan uitkijken naar een nieuwe short, want heb gistere ontdekt da die nu al op 3 plaatsen is beginnen scheuren, dus ik vrees dat naaien maar een uitstel is van de ondergang van mijn short.

Voor de rest, veel fruit hier, elke dag veel te warm, maar daar kan ik mee leven, hier in het hostel is ook klein zwembadje, pooltafel en ze spelen constant films en er zijn hangmatten om wat in te hangen en een keukentje om zelf te koken… kheb het hier wel naar mijn zin.

en er staan weer enkele fotos bij “de fotos” vanop Corn Island, ik waarschuw wel de mensen die veel moeten werken of studeren of in een land zitten waar het veel regent, de fotos kunnen enige frustratie opwekken, u bent gewaarschuwd bij deze

het is mij gelukt om een klein filmpje te uploaden op youtube van op Little Corn Island, zie hieronder voor het verhaal.

uitzoeken wanneer de boot vertrok naar Corn Islands bleek makkelijker gezegd dan gedaan, allerlei geruchten over da het nog een week zou duren, of dat den boot kapot was, of da er toch ene zou zijn vanop een ander eiland… Uiteindelijk belandde ik in mijn zoektocht in het gezelschap van 3 canadezen en 2 amerikanen die ook daar wilde geraken. Toevallig waren da 2 canadese meisjes die ik met de Maarten in Montezuma in costa rica aan de waterval ook heb ontmoet, Leane en Vanessa, en dan nog Charles, Alex en Grant. Dan bleek dat er zaterdag toch een vissersboot zou vertrekken waar we mee op konden gaan naar corn islands, en zo dan zondagmorgen vanop Big Corn island, de boot genomen naar het nog mooiere Little Corn island.

Een overvloed aan palmbomen, kokosnoten, witte stranden, helblauwe waters en een redelijk hoog “ja man” (reggea)-gehalte is hetgeen wat mij vooral is bijgebleven, echt super mooi, en buiten een paar backpackershostellekes nog geen ander toerisme. Eerste 2dagen gewoon wat gezwommen, gesnorkeld, geluierd in hangmatten… Was wel een gezellig hostelleke, buiten dat er ratten op de kamer zaten, die de eerste avond al een halve tomaat hadden verorberd toen we terug op de kamer kwamen. Nog meer beestig nieuws, toen ik de 2e avond even in de kamer iets wilde gaan halen zag ik ineens dat er op mijn bed tussen mijn spullen een hond onder mijn muskietennet lag, ff verschieten, tot ik het muskietennet optil en zie dat er nog 5 puppies bijliggen ook! Ja heel schattig hoor ik jullie al denken, ma dan hebt ge nog nooit een hond zien bevallen, mijn bed half vol slijmen, ook op mijn t-shirt, en da stonk echt wel verschrikkelijk. Ze hebben mij dan alle geluk een nieuwe matras en lakens gegeven. En alsof dat nog niet genoeg was, zitten we later in het restaurantje iets te eten als daar plots de kat ook beslist om even te gaan bevallen… ja, twas een gezellige boel daar, ze gaan daar volgend jaar op 8 april veel te vieren hebben.

Maar ondanks het gezellige hostelletje, besloten Grant, Alex en ik toch maar om te gaan kamperen op het verst afgelegen strand van het eiland, onder de palmbomen aan een prachtig koraalrif waar we konden snorkelen, waar we mangos en kokosnoten konden plukken en van de paradijslijke verlatenheid genieten, terwijl we ons eigen potje kookten op een kampvuur op strand. Echt genieten… Maar toch besloot Alex om na 1 nacht terug naar het hostelleke te gaan, beetje verwende Amerikaan, maar dat maakte het eigenlijk nog gezelliger ik me Grant alleen daar, echt nen toffe gast.

Naar het dorp, de winkel, was het wel bijna 3 kwartier stappen, maar dat maakte het natuurlijk juist cool.

een paar keer super chique gaan snorkelen, super veel mooie vissen, ook nen barracuda gezien. en toen we op strand stonden zagen we ook ineens een grote zwarte vin boven een rif verschijnen, dus wij direct allebei ” hey dude, that’s a shark! ” en tegen al mijn verwachtinge in was mijn eerste reactie om mijn snorkel te nemen en het water in te spurten richting het rif… het bleek dan wel gewoon een grote vis te zijn met een grote rug en buikvin, maar twas toch cool om te zien. We hadden ons wel de eerste dag bij de dive-shop geinformeerd over haaien enzo, en die zeiden dat er wel reefscharks en nursesharks zaten, ma da die niks deden, vandaar da ik er dus in dierf gaan, anders had ik er waarschijnlijk nooit in durven gaan uiteraard.

voor de rest zijn de corn islands eigenlijk bekend voor de “white lobsters”, schuilnaam voor cocaine da daar aanspoelt soms, omdat de corn islands langs de route liggen van de colombianen die met hun speedboten zo naar amerika varen, en als er controle is, dumpen die alles over boord, en dat spoelt dan vaak aan op de corn islands. Dat verklaarde ook het extreem hoge aantal politie agenten op zo n kleine eilandjes. Van locas hebben we gehoord dat ze nu aan het wachten zijn tot die wegzijn om op zoek te gaan naar de white lobsters…

de laatste nacht toen ik met grant op het afgelegen strand lag, hebbe we snachts ook een megaspeedboot horen voorbijscheuren, maar zonder lichten… dus ja, snachts me ne speedboot gaan scheuren zonder licht, da zal wel geen plaatselijk visserke geweest zijn vermoeden we

op de boot terug zaten we ook naast ne kerel die geboeid was, 10 jaar moest em naar t gevang, had in een gevecht bijna iemand vermoord, waarover het ging wou hij niet zeggen… maar daar moeste we dus niet lang achter raden, drugs is daar echt wel een groot probleem.

Terug in Bluefields aan de kust, ben ik dan naar het noorden verder alleen getrokken, naar kukra hill, en dan verder naar Lagunas de las Perlas. Maar daar was het niet echt mijn ding, te veel mensen die constant achter geld of sigaretten kwamen vragen, en zelfs als ik brood aant eten was kwamen ze een stuk brood vragen, wa ik natuurlijk nie weiger, ma twas wel lastig da ze zoveel kome bedelen. Iedereen zat er ook aan de rum precies en ander dingen… er was dan ne rastafari dude die wa mijn vriend wou komen uithangen, en mij bij hem thuis uitnodigde en ik kreeg wa eten, ma achteraf begon hem dan te vragen of ik nie voor hem nen joint kon kopen en een pintje , en dan ging hem rum halen. Hij had ook 7 jaar in den bak gezeten omdat hij gepakt was me 5 kilo cocaine. En toen hem dan weer vroeg om wa geld om ajuin en wortele te kopen om bij het eten te kunne doen, waarvoor hij mij wel had uitgenodigd, toen ben ik echt kwaad geworden. Ja, k word nie snel kwaad, en zeker nie tegen ex-cocainesmokkelaars die in den bak hebbe gezeten, ma toen was t echt wel den druppel…. kheb gezegd da als em echte vriende wilt make da hem da toch op een ander manier ga moete doen dan ipv geld te vragen voor groente en der eigenlijk drugs of drank voor wille te van gaan kopen. Toen was em toch wel ff stil en de mond vol tanden, en toen ik heb ik beslist om het daar maar gewoon af te trappen, de sfeer van da dorp beviel mij toch echt niet…

Mijn plan om verder naar het noorden te gaan was toch al in het water gevallen aangezien dat bijna onmogelijk bleek te zijn via daar, kmoest eerst daarvoor terug naar Managua, de hoofdstad, waardoor ik dan ineens naar Leon ben doorgegaan, niet zo ver van Managua, de enige stad da ik hier nog wou doen, mooie koloniale gebouwen, wa meer een studentenstad, en had net een mailtje gekregen van Barbara, de hollandse waar ik mee in la cruz in een huisje had gezeten, dat zei daar was en dat we dan misschien eens konden afspreken.

Dus vandaag kom ik in het hostel binnen waar Barbara zou zitten, en wie kom ik tegen, de Canadezen vanop Corn Island toch wel zeker… kwas al vergete da die ook naar Leon gingen gaan, dus da was wel toevallig. En even later loop ik ook Barbara tegen het lijf in het hostel, en die vroeg of ik zin had om mee salsa les te gaan volgen , dat vond ik wel een goed plan, en zodus heb ik hier sebiet bij een Nicaraguaanse thuis prive-salsa les. Da zal vanavond ineens goed van pas komen, want hier zijn wel wa meer feesjes te doen, onder andere een club waar ge voor 5 dollar inkom heel den avond gratis drinkt, dus daar zal wel wa afgesalsa´d worden zeker… shake that thing!

saluuu

ps: tis efkes wachten op fotos enzo, eerst wat digitale probleemkes oplossen, maar binnekort laat ik jullie zeker meegenieten van het paradijs
pss: laura, bedankt den Dirk maar voor zijn tip over Little Corn Island he, hij had idd gelijk!

er staan nog wa meer fotos bij “de fotos” en nu ga ik uitzoeken wanneer mijn boot naar het paradijs vertrekt !

Dat ze hier allemaal “Ollah” zeggen in het spaans, da wist ik wel, ma weet er iemand waarom ze aan den telefoon dan wel “Hallo” zeggen?

kvroeg mij da gewoon af

AHA, blijkbaar heeft Maarten ook nog een paar fotos op mijn fotopagina erbij gezet, khad ze zelf nog nie gezien op reis, MERCI maarten! Kheb er ineens zelf ook nog een paar bijgezet, want dat vorig internet cafe ging niet al te best

Blijkbaar is Peking Express nu op TV ook in Nicaragua, dus ge moet daar maar is naar kijken als ge meer een beeld wilt krijgen van het land waar ik nu zit, want die paar fotos zeggen jullie natuurlijk niet zoveel …

dus, verhalen

kheb in mijn vorige post blijkbaar door de tijdsdruk nog iets vergeten te vertellen van mijn laatste dag in costa rica, kzat daar in klein dorpje Cano Negro, heel gezellig, op zich niets te zien, buiten een grote plas water 1 vierkante kilometer gok ik, achter de tuinen van de huisjes. Aangezien ik mijn avond nog wou vullen dacht ik aan een klein wandelingetje aan de vijver bij zonsondergang om de plaatselijke fauna en flora nog wat te verkennen zoals ik dat altijd graag doe…

twas een lage ondiepe plas precies waar ge tot op de rand kon wandelen tussen wat paarden en koeien, dus wandel ik daar rustig op ne meter van da water, tot er plots ne gigantische plons naast mij is, tzat daar blijkbaar vol me kaaimannen ( verschil me krokodillen en alligators is dat deze “maar” 1,5m worden) dus toen ik beter keek zag ik echt tientallen kopjes boven drijven, verspreid over heel de plas. Buiten de kaaimannen zaten er echt ongelooflijk veel watervogels waarvan ik de naam niet ken, en enkele die ik wel ken zoals roze lepelaars, rode en zwarte ibis, soorten eenden en reigers en nog zo wat van die vogels op langere poten.

maar terug naar waar ik nu zit, Nicaragua.

ik was dus aangekomen in San Carlos, wou van daaruit graag de boot nemen naar het bekende vulkaaneiland in het grote meer van nicaragua, maar die boot had ik blijkbaar net gemist en gaat pas om de 4 dagen, dus daar ging ik niet op wachten, genoeg andere dingen te doen hier. Toch nog 1 dagje rustig in San carlos gebleven, en aan de praat geraakt met 2 hollandse kerels deze keer ( ja holland is hier goed vertegenwoordigd precies). Toffe mannen die hier 6 maand een project deden in een klein dorpje als turnleraren bij de plaatselijke school. Na wat toffe verhalen besloten wa samen iets te gaan eten en daarna een “biertje” te gaan drinken in de plaatselijke discotheek. Daar ontdekte ik dat de gemiddelde Hollander toch wel 6 pinten nodig heeft om eens op de dansvloer te durven gaan staan. Maar ergens wel te begrijpen, want hier dansen de mensen enkel in koppels, en ja, dan zo 3 blanke kerels da daar ineens op hun eentje wa gaan tussenstaan… mojah, twas hartstikke gezellig. Mijn hotel sloot om 11u, wat natuurlijk wel wat vroeg was, dus toen ik even over en weer ging om gelijk ne 15 jarige te gaan vragen of ik toch niet wat langer mocht blijven op de fuif, zei de madam da ik gerust via het hek naar het balkon op het eerste verdiep kon klimmen en zo naar mijn kamer kon klauteren. En dan zeggen ze dat autorijden onder invloed gevaarlijk is…

Dag erna toch ff moeten bekomen van die grote pinten hier, wa op de steiger in de wind liggen uitwaaien, want die hitte is nie echt bevorderend om ne kater te verwerken

Maar een goeie portie rijst met bonen helpt u weer zo bovenop!

Dat is hier trouwens de dagelijkse kost, tot 3 keer toe per dag, en geloof het of niet maar het smaakt elke keer opnieuw heerlijk.

Dan toch maar beginnen stappen met de rugzag, want wachten op een bus da doe ik niet graag, en die stoppen onderweg ook voor iedereen dat teken doet. Toen ontdekte ik dat precies iedereen hier ne papegaai als huisdier heeft, zo van die mooie grote groene, heel fotogeniek beest.

Onderweg dan op de bus gestapt richting een dorp, maar ik geraakte aan de praat met ne vent en die zijn jongere broer, en die woonden iets verder in een kleiner dorpje, en ze vonden het dan wel een goed plan dat ik naar hun dorp kwam en dan zouden we de dag erna gaan vissen in de rivier. Puik plan leek mij.

toen stopte de bus bij een paar huizen langs de baan, dat was blijkbaar hun dorp, ik gok 12 huizen, uit hout en rieten daken, de helft familie van elkaar, allemaal heel boers en primitief, ik voelde mij meteen thuis!

Ik mocht dan bij hem overnachte, en de 2 aanpalende huisjes waren dan van zijn zus en van zijn ouders, en al wa daar rondliep was ofwel kind, neef,nicht,nonkel,oma,… van elkaar, ma vraag mij nie wie van wie was! Alle leeftijden door elkaar en extreem onlogisch, want ben wel van 1 ding enorm verschoten, hij was 32, zijn vrouw 15, en ze hadde een kind van 3 jaar, reken maar uit ! Ik wist al da iedereen van mijn leeftijd hier getrouwd was en kindere had, ma dit was wel extreem vond ik, maja, blijkbaar gebeurt da hier wel meer.

Maar iedereen super vriendelijk, leuke kindjes, veel dieren. Kwas wel blij dat ik mijn muskietennet bij had om onder te slapen, en niet enkel om de muggen tegen te houden, want ik hoorde snachts toch wel extreem veel geritsel in de kamer… De wc was ook wel grappig, zo een kotje op een verhoog buiten in de tuin, eerst wa kiekes deruit sjotten, dan ziet nog wa kakkerlakken vlug wegkruipen onder die steen waar ge moet op gaan zitte om te kakken, en als ge dan snachts me de pillamp in da gat scheen zagde zo een masse drijvende EN bewegende stront. (allemaal beestjes die da helpen verteren zeker, raar zicht)

Smorgens was wel heerlijk opstaan, gekraai van de haan, ge gaat naar de openlucht douche gelijk bij de scouts zo een zeiltje waar ge me u hoofd bovenuit kunt kijken en me u bloot gat richting de open weiden en dan in de eerste zonnestralen met een paar emmerkes uit de waterput zowa water over u kappen, ja, da was een feine ervaring.

Dan werden de koeien gemolken en kreeg ik wat verse melk, ze hadden zelfs al cacao poeder eerst in de beker gedaan, dan onder de uier, en dan drinken maar, de meest verse chocomelk ooit!

Het enige ongemakkelijke aan de leefruimte buiten, was dat ze prikkeldraad gebruikte als waslijn, ik denk omdat hun kleren dan minder snel wegwaaien, maar aangezien die mense allemaal zo klein zijn, hing da voor mij op ooghoogte, en da hing echt zowa overal, want die hebben nogal wa was hier me al die klein mannen, dus da was wel ff uitkijken.

Dan gingen we vissen in de rivier, en ik mocht dan te paard gaan, joehoew! dacht ik toen… veel vis heb ik nie gezien en zeker niet gevangen, en paardrijden, da gaat hier zo me mondgeluiden en een stokske me een zweepke aan. En aangezien ik stappen wa traag vond wou ik graag is wa sneller gaan en da mocht wel eens van hun. Dus ik begon daar gelijk nen idioot die mondklanken na te bootsen en dan zo proberen me da zweepke achter u op da gat te slagen, ma da was zo ongemakkelijk da k mijzelf daar meer zweepslagen mee heb gegeven dan da paard, waardoor ik uiteindelijk niet verder geraakte dan een miezerig drafje, maar misschien best ook aangezien mijn paardrijskills nihil zijn en ne kiezelweg is nu nie den ondergrond om van u paard te slagen. Maar kheb dan toch eens gelijk alle cowboys hier op mijn paard gezeten me 4 koeien in mijn zog. ( ik durf er trouwens voor wedden dat er in Peking Express zeker een proef gaat komen met iets cowboy achtig, alles is hier me koeien en paarden echt, alle, toch in dit gedeelte van het land)

Savonds werd er dan voor al wie wou een film gespeeld in ons huisje, ja nen TV en DVD speler da hebbe ze nu is echt overal he, en om 1 of andere reden spelen ze hier altijd aziatische films me vechten enz, en toch wel met Jean-Claude vanDamme zeker!

Vandaag dan opgestaan, iets later want niet goed geslapen aangezien de matrassen hier gewoon een houten plank zijn. Het verschil met om half 8 opstaan ipv om half 6 is dat de kiekes al onder u bed zitten en de koeien al gemolken zijn, maar voor de rest gaat alles hier heel rustig zijn gangetje

Kging dan met 1 van de zoontjes of neefjes of… vlees gaan kopen op de boerderij wat verderop, daar waren ze juist begonne aan de jaarlijkse slachting van een koe (ze deden er blijkbaar maar 1 per jaar)

zo 5 cowboys die me bijlen liggen te hakken op zo’n karkas en me grote machettes de huid en stukken vlees eraf snijden, de knien breken, het hart eruit halen, de oren eraf snijden, wa me hun vinger in da oog peuteren, met de afgehakte staart liggen spelen en dan de gigantische maag opensnijden ( die inhoud lijkt trouwens op een mengeling van wat uit ons grasmachien komt als ge het gras hebt afgereden, gemengd met wat guacamole)

de slachting van een schaap had ik in Albanie al live mogen meemaken, maar een koe is toch echt wel indrukwekkend!

Dan waren die mannekes me katapults aant schieten, en dan kwam het jongetje in mij ook weer naarboven , deed me denken aan de tijd dat ik op muskes en duiven schoot in mijn tuin, ik mocht dan meedoen, ma hier was het wel mikken op papegaaien en spechten en andere tropische vogelsoorten, alle geluk waren mijn katapultskills ook al sterk afgenomen tegenover vroeger (ocharme dat meesje op de muur in mijn tuin ooit…) , maar die klein mannekes die konnen er toch wel wat van, maar ik begin stilaan te begrijpen hoe ze hier allemaal aan ne papegaai komen…

Na 2 leuke dagen bij de familie , dan op de bus gestapt, de meeste stoffige weg ooit, mijn ogen deden echt zeer na 4 uur op die bus van al het zand dat constant in de bus waaide, nu aangekomen in Juigalpa, en over enkele dagen ga ik dan normaal gezien vertrekken naar de Caraibische kust richting de Corn Islands, door verscheidene mensen al aangeraden, zou echt redelijk paradijslijk moeten zijn!

ik ben benieuwd

ps, van de 2 dagen bij de familie heb ik nog geen fotos online, ma da komt later zeker nog wel

Na San Jose, terug naar Tamarindo om nog even te gaan surfen met Kristof en Anneleen.
Daar hebben we dan 3 dagen wa gesurfd en opt gemak gedaan. Zo surfen in costa rica is toch net iets anders dan in Frankrijk hoor. Uiteraard zijn de golven beter, maar het is gewoon ook een ander gevoel in het water, een rog die is onder u doorzwemt, pelikanen die rakelings over het wateroppervlak voorbijzweven, de zonsondergang…
 
Maar het was tijd om verder te gaan richting nicaragua. Eerst nog een stop in La Cruz omdat ik daar fotos ging afgeven voor Line die daar een half jaar gezeten heeft. Tof dorpje en aanleiding tot een leuke 3 dagen die zouden volgen. Want toen ik daar wou liften naar het strand dat ze mij had aangeraden, vroegen er 2 hollandse meisjes of ik de weg wist naar een strand er vlakbij, dus ik zei dat we samen konden liften omdat ik ook in die richting wou. Daar aangekomen bleek dat ze een huisje konden huren voor weinig geld, en dat zou nog goedkoper zijn als we dat met 3 konden doen natuurlijk. En zo lag ik plots die avond in een villa met een prachtig uitzicht op de baai met 2 hollandse vrouwen, Christine en Barbara.
Christine wou eigenlijk kitesurfen daar, maar het was elke dag veel te veel wind, waardoor we wa stranduitstapjes gedaan hebben, gerelaxed, vers fruit gaan plukken in de fruitgaard met mangas, stervruchten, pompelmoezen,… daar heb ik ook een jonge vogel gevonden die nog niet kon vliegen dus daar heb ik mij uiteraard een dagje over ontfermd.
Christine heeft ons dan kennis doen maken met Yoga, op ons terras met zo een uitzicht tussen de palmbomen, kmoet toegeven dat het toch iets doet…
ik had ook nog geluk dat ik met vrouwen samenwoonde, want barbara die masseert blijkbaar graag en mijn enige short die ik bijheb was beginnen scheuren, dus die heb ik ook ineens laten naaien, merci barbara!
voor de rest veel gezond gegeten, vrouwen he…
en nog meer dieren uiteraard, bijna op gigantische rog gestapt, en die steken hier serieus naar t schijnt! smorgens 2 arenden op ons strand, en toen ik ging kijken zag ik waarom, er waren die nacht kleine schildpadjes uit hun nest gekropen naar het water, de sporen stonden in het strand, vandaar ook de roofvogels…
 
dan alleen verder richting los chiles om de grens met nicaragua over te steken,
15 km gestapt in de bloedhete zon en zware rugzak en nog veel gelift…
en nu zit ik in san carlos in nicaragua en ik heb nog geen flauw idee wat ik hier in nicaragua ga doen, dus da ga ik eens beginnen lezen sebiet
 
tijd zit erop, tot binnekort, denk dat er een paar nieuwe fotos opstaan als alles goed verlopen is