Centralfreddie’s Weblog

Terug in Antigua!
we hebben weer een mooi tochtje gemaakt eerst richting de bergen en dan naar het grote Atitlan meer.
Maandag zijn we dus vertrokken met een chickenbus, letterlijk als kiekes opeengepakt, dat was wel grappig. Wat wel minder aangenaam was, was dat voor de eerste keer onze zakken op het dak van de bus lagen, en net ook dan de eerste keer er een onweer losbrak tijdens de busrit.
Aangekomen in Huehuetenango bleek dat er geen zeil over de bagage was gedaan, waarop we wel stiekem hadden gehoopt. En toen bleek weer maar eens dat cliche´s niet altijd kloppen : de “domme Belg” (ik dus volgens het hollandse cliche) had wel zijn regenhoes over de rugzak getrokken, en de “slimme Hollandse” (Barbara dus) … NIET. En Hollanders vinden het dan blijkbaar niet leuk als Belgen dat grappig vinden
Nadat Barbara half de kamer had vol gehangen met kleren om te drogen, hebben we dan onze gezonde/heilige week ingezet met een grote groentenschotel, en later ook een workout in de kamer; voor mij bestond die uit `bedheffen`(creatief zijn met wat je hebt he) en Barbara ging dan wat dansen met de ipod op.

De volgende dag na enige moeite een bus gevonden die tot 3 Caminos ging, om vandaar verder te kunnen gaan naar Todos Santos. Een steile rit naar boven tot op een plateau rond de 3000m hoogte, vandaar kregen we dan een lift van een trucker tot in Todos Santos. De vriendelijke trucker bleek op dezelfde dag als Barbara geboren te zijn, dat was wel grappig, maar zijn vreugde verdween snel 5 min later toen 1 van zijn banden ontplofte, platten tuub dus! (ABN :lekke band) alle geluk waren we bijna in Todos Santos dus kon hij nog ff voortrijden met de platte band.

Todos Santos bleek een gezellig bergdorp waar alle mensen krak hetzelfde droegen, namenlijk een wit-rood gestreepte broek, een leuke hemdmotiefje met kleurrijke kraag en mouwen, en een grappig hoedje, het had veel weg van een bende bergclowns. De bergen zelf voelden echter wel redelijk europees aan.

Het dorp was zowel positief als negatief bevorderend voor onze gezonde week; enerzijds was er het alcoholverbod sinds 3 weken omdat blijkbaar teveel mensen er lazarus op de straat belandden, dus alcohol was er niet te vinden. Maar anderzijds waren er wel 5 frietkraampjes op het dorpspleintje waar je voor 1 quetzal(10 eurocent) kleine porties frietjes kon kopen!!! Da moet ge nu net nie aanbieden aan nen Belg natuurlijk, en ook Hollanders lusten wel zo een paar porties pattat per dag…

Er was een soort jeugdhuis/spaans schooltje waar we wat meer info konden krijgen over wat er te doen was in de buurt, en waar we savonds ook een film zijn gaan kijken over de geschiedenis van Todos Santos.

Maar we waren beiden echt super moe, dus dan maar in ons bedje in een hotelleke La Paz, waar wij in vrede samen sliepen met een 300tal vliegen die op het plafond zaten.

Barbara slaapt nogal slecht die nacht, ik slaap eigenlijk heel goed, ik word alleen een keer gewekt door een “WOOOOOW” kreet van Barbara die in haar droom blijkbaar iets fantastisch was tegengekomen.

Woensdag zijn we dan smorgens op een tocht vertrokken, we hadden wat vage aanwijzingen gekregen over een weggetje dat naar boven ging naar een klein dorpje. Na wat zoeken vinden we het kleine padje dat redelijk recht naar boven gaat, best wel een zware klim waar we toch wel 3 uur over doen, enkel steil naar boven, maar wel met geweldige uitzichten. Op het einde raken we het pad wat kwijt, en Barbara ook haar humeur een beetje… Maar met wat oppeppende praat overhaal ik haar om toch nog even door te bijten tot we tussen de cactussen een weggetje vinden en in het dorpje terecht komen. Echt super mooi EN er is een tienda (winkeltje) dat we voor 1 euro half leegkopen aan chips, koekjes en een cola. Net als we ons aan het beklagen zijn over het feit dat we nu die kutweg wel helemaal terug moeten afdalen, en we vragen aan het vrouwtje van het winkeltje hoe lang dat zou duren, vertelt ze langs haar neus weg dat er een Bus voorbij komt over een uur! ons geluk kon niet op, als we doorhadden dat er dus een baan rond de berg liep die naar todos santos ging, net wat we nodig hadden.

Super leuk busje met chauffeurs in de clownspakjes, die na 10 minuten ergens stopten en zeiden dat ze even een uurtje gingen “rusten”. We moesten dus onderweg een uurtje rusten, maar dat vonden we alles behalve erg, we waren gewoon al super blij dat we die afdaling niet hoefden te stappen.

Terug in Todos Santos hebben we ons uiteraard nog eens getrakteerd op enkele porties Papas Fritas op het dorpsplein.

Donderdag om 6uur uit de veren, vandaag gaan we de hoogste niet-vulkanische punt van Centraal Amerika beklimmen, el Torre, 3800m hoog. Er zijn enkel nog een paar vulkaantoppen die hoger zijn.

De klim blijkt veel makkelijker te zijn dan de tocht die we de dag ervoor gedaan hebben, en na anderhalf uur wandelen komen we dan op de top van de hoogste berg van centraal amerika met prachtige uitzichten op vulkanen in de verte en valleien …

Maar net op het “hoogtepunt” van mijn reis krijg ik na 2 en halve maand voor het eerst een buikkrampaanval. Maar goed voorbereid zoals we zijn, hadden we wc papier op zak, en zo heb ik dus toch een persoonlijk souvenier kunnen achterlaten op het hoogste punt van heel Centraal Amerika!

Om ons moeder even gerust te stellen, ik heb ondertussen terug een vaste stoelgang!

Na de terugtocht gaan we nog wat rondhangen in een klein boerendorpje waar we tussen wat varkens, kalkoenen en kindjes even wat relaxen.

Als we terug zijn, ga ik ook even langs de plaatselijke klerenmaker met mijn broek, want die is na 3 keer naaien terug helemaal beginnen scheuren vanachter. Ik vroeg of hij er een stuk stof kon over stikken,want dat naaien bleek maar een tijdelijke oplossing. Dat kon hij wel doen, hij had wel enkel stof van de plaatselijke hemden, dus nu loop ik rond met een aangenaaid stuk stof op mijn achterwerk van een traditioneel guatemalees bergdorphemd, als da geen schoon souvenier is!

vrijdag zijn we dan naar Lago di Atitlan gegaan, 1 nacht in Panajachel overnacht. Super toeristisch, maar eignelijk gewoon een overnachting daar om smorgens een bootje te kunnen nemen richting San Pedro aan de andere kant van het meer. Super mooi meer, omgeven met een aantal vulkanen. In san pedro komen we in een soort hippie dorpje terecht, maar wel heel relaxed allemaal. Er loopt ook een vrouwtje rond die heeeeerlijke chocoladetaarten bakt, waar we elke dag wel moesten aan toegeven.

Savonds gingen we dan naar de Freedom Bar, waar we terecht kwamen in een soort Goa-Trance club waar iedereen veel te veel drugs nam en waar ge enkel mensen per 2 de wc zag ingaan… Maar wij hebben dan maar even bewezen dat ge u evengoed kunt amuseren met pinjtes en mojitos. Maar het was wel een heel grappige bedoening om is gezien te hebben en wat te flashen op veel te hypnotiserende beats onder de blacklights.

In ons hostel leer ik Kelly en Jessy kennen, uiteraard van Antwaaaarpe

maar in tegenstelling tot wat de namen doen vermoeden, wel heel fijne meisjes!

Toch tof om nog eens over TSTAD te kunnen praten.

We hebben in Todos Santos de smaak van frietjes wel te pakken gekregen, waardoor we besluiten om wat papas te gaan kopen op de markt en in de keuken van ons hostel wat frietjes te bakken in de pan, en ze waren echt heeeeeerlijk.

Verder zijn we dan naar een buurdorpje gewandeld waar we op de steigers in het meer wat hebben liggen genieten van het uitzicht en wat Lingo hebben gespeeld.

Maandag was het ideaal weer om eens te gaan kayakken en hebben “WE” eerst langs de rand van het meer gepeddeld tot in san marcos, en dan van daar het meer overgestoken tot terug in San Pedro.

Ik was daarna best wel stijf van het peddelen, Barbara tot mijn verbazing ook een beetje , tzal wel van de verkeerde houding tijdens het zonnen geweest zijn

Na het kayakken hebben we dan heerlijke pasta gekookt en met een wijntje wat liggen luieren, heerlijk…

En dinsdag zijn we dan terug vertrokken naar Antigua, waar we meteen nog een feesje gedaan hebben, en ook op oude bekenden uit NIcaragua zijn gelopen, altijd wel leuk om mensen terug te ontmoeten die ge ergens anders hebt leren kennen.

En nu is Barbara naar de luchthaven haar zus gaan afhalen, die komt hier voor 2 weekjes op vakantie met Barbara. NOG meer Hollanders, Hup Hoi !

Vrijdag scheiden onze wegen dan definitief, dan vertrek ik naar Semuc Champey, mooiste plek van guatemala wordt gezegd, met helblauwe rivier,baden,watervallen en grotten.

en nu moet ik stilaan beginnen plannen want over 20 dagen moet ik in Mexico City zijn om mijn vlucht terug naar huis te nemen , alleja, plannen zijn er om gewijzigd te worden he

ps: bij deze wil ik ook mijn ouders even een leuk verlof wensen in de Provence, geniet ervan!